Yazılarım E-postana gelsin.

Yaz E-Postanı!

1 Ocak 2017 Pazar

Oyuncağımı Benden Almayın!

Özlem Ekici

   Toprağını kaybetmiş bir dünya, yeşilliği solup gitmiş bir orman, yıldızları sönmüş bir gökyüzü... Tüm bunların bir farkı var mıydı oyuncağını kaybetmiş bir çocuktan?
Ve 'mutluyum' dedim geceye.
'Ben mutluyum. Bu sefer mutluluğumu benden alamazsın.'
Oysa karanlığın varlığı bile yeterliydi beni almak için. Hayallerimin bekçileri, karanlığın bir üfleyişiyle uçuvermişlerdi benden uzağa. Çünkü anlamsızdım. Çünkü gülümsemelerim bile anlamsızdı. Tüm mutluluğum plastik birer oyuncak gibiydi ufak bir çocuğun ellerinde. Ve ben o ufak çocuktum işte. Dokunulmaktan bile ürken, her gülümseyişi nedensiz kılabilen, ağlayan, içten içe haykıran ufak bir çocuk.

     Korkuyordu bu çocuk. Ölümden değil de yaşamın ta kendisinden korkuyordu. Sahip olamadıklarına asla sahip olamayacağından değil, sahip olduklarını kaybedebileceğinden korkuyordu. Ve dışından aptalca bir gülümseme takınırken içinden somurtuyordu sonsuzluğa. Tıpkı zaaflarından sıyrılmayı başaramamış bir oyuncu gibi boynu bükük iniyordu sahneden aşağı. Hayallerini kaybediyordu bu çocuk. İçten içe umudu yok olurken ağlıyordu. Oysa kimse duymuyordu onu. Çünkü herkes o sahte gülümseyişe kanıyordu. Çünkü herkes gözlerini kapıyordu gerçeğe. Çünkü kimse görmek istemiyordu gözlerindeki o bakışı, o anlamsızlığı...

     Toprağını kaybetmiş bir dünya, yeşilliği solup gitmiş bir orman, yıldızları sönmüş bir gökyüzü... Tüm bunların bir farkı var mıydı oyuncağını kaybetmiş bir çocuktan? Hayır, hiç sanmıyorum. Gerçek oyuncağın yerini alamaz asla sahte, plastik bir oyuncak... Bir gülümseyiş asla saklayamaz gözyaşlarını. Ama yine de görmek istemeyenler göremez; sahtekarı ayıramaz gerçeğinden. Ve bilmek istemeyenler duyamazlar asla gerçeği.

     Ne yazık ki bilmek istemeyenler çevrelemiş bu çocuğu. Ne yazık ki sağır ve dilsiz olduğunu fark edemeyenler manipule etmiş onu. Ve çocuk en sonunda anlamış, gerçeği bilmiş, gerçeği duymuş. Ve çocuk anlamış kimsenin onu dinlemeyeceğini. Ve dinleyen olmadıkça asla kurtarılamayacağını fark etmiş. Gözlerini kapatmış hayata. Geride bir damla gözyaşıyla... Kulaklarını tıkamış insana... Ardında kesik bir çığlıkla...

     'Hoşçakal gece' demiş yalnızca.
     Hoşçakal bilemeyenlerin dünyası!
     Elveda sana!
     Elveda çığlıklarımın sonsuz yankısı!!


Ufacık Bir Not: Bizi Facebook üzerinden takip edebilirsiniz...


Özlem Ekici / LEVLA LAVİN

Blogger, Grafik Tasarımcı, Öğrenci

9 yorum:

  1. Sahte gülüşlerin istilası altında güzel tebessümleri ıskalayarak yaşıyoruz hayatı.
    Kaleminize sağlık. :)

    YanıtlaSil
  2. Seni okurken büyülenmiş gibi olmaya başladım artık Özlem kızım. Okunursun ancak, yorum belli ki yetmeyecek. Senin gibi sıra dışı bir yetenek ve üstelik gerçekler var yazılarında hep. Bazen acıtıyor ama ben bu acıyı seviyorum. Aklına, düşüncene ve kalemine sağlık güzel kızım. Sevgiler sana :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çok teşekkür ederim Ece abla, senin güzel yorumların beni hep mutlu ediyor. Teşekkür ederim her şey için. Kucak dolusu sevgilerle :)

      Sil
  3. Yeniden paylaşmışsın, yeniden okudum bugünkü halet-i ruhiyemle. Sana bir şiir bırakıyorum canım. Sevgimle.

    Bir çocuk, yaşam hakkı gasp edilmiş, büzülmüş bir köşeye
    Neden gülmek zorunda olduğunu anlamayanlara karışıp
    Gülme oyunundan sıkılmış
    Sıkça ağlıyor, çığlık atıyor, büyümüşlerin düşünemediği bir sessizlikte
    Onların hiç anlayamadıkları kadar farkında her şeyin
    Tepkisi hıçkırıkları sadece…
    Dünya bu mu, bu mu hepsi, ben bu şartlarda büyüyemem ki
    İrice olsa da bedenim
    İçimdeki çocukta saklanırım
    Anlamalar mutsuz yollara çıkıyor hep
    Bir bulup, kaybetmelerdi tüm yaşam
    Aramalarım çıkmaz sokaklarda sonlanır
    Korkuyorum, anlayamazsınız ki
    Gidemem de ama kalmak işkence sanki…

    YanıtlaSil

Copyright 28.02.2016 - 2017© , Blogger Templates | Blogger Kişisel Blog Sitesi

Levla'nın Not Defteri - Kişisel Blog | Copyright © 2017